ZJAWISKO NAWROTU SZCZEGÓLNYM WYZWANIEM W TERAPII UZALEŻNIEŃ

Nawrót jest powrotem po dłuższej przerwie do problematycznego zachowania. Przykładem może być osoba, która po półrocznej abstynencji od alkoholu\narkotyków powróciła do ponownego zażywania uzależniającej substancji. 

Trzeba jednak też odróżnić tzw.: „wpadkę” od nawrotu. Wpadka jest jednorazowym epizodem, natomiast nawrót jest ponownym regularnym używaniem substancji. Wpadka może doprowadzić do nawrotu, ale niekoniecznie. Często wiąże się ona z poczuciem wstydu, niskiej samooceny i porażki, ale trzeba pamiętać, że taka jednorazowa sytuacja czasem może się zdarzyć i nie oznacza ona nawrotu, jeśli po tym tzw.: „potknięciu” ponownie utrzymuje się abstynencję.

Nawrotom sprzyjają: negatywne stany emocjonalne, pozytywne stany emocjonalne (oczekiwane po zażyciu np. narkotyku), konflikty z ludźmi, brak wsparcia społecznego, ciągłe pokusy (widok, smak alkoholu\narkotyku), głód np. alkoholowy, nacisk społeczny, testowanie osobistej kontroli, obniżona zdolność radzenia sobie z problemami, niskie poczucie własnej skuteczności, wpadka, styl życia.

Niektórzy wracają do nałogu nawet kilka razy, nawroty wraz z upływem czasu występują rzadziej, należy im zapobiegać natychmiast po zakończeniu leczenia.

W przypadku nawrotu należy:

– jak najszybciej skontaktować się ze swoim terapeutą i opracować plan leczenia,

– przeanalizować czynniki wpływające na nawrót,

– określić co się chciało osiągnąć poprzez zażycie środka uzależniającego w danej sytuacji,

– zaplanować sposoby radzenia sobie z nawrotem i jego konsekwencjami,

– dążyć do ponownego utrzymania abstynencji,

– pracować nad tym co go spowodowałoby uniknąć kolejnego nawrotu.

Bokisz Edyta

Zadzwoń terazZadzwoń teraz